Bubbelen

Soms klinkt ie zacht als zijde, dan weer scherp als metaal. Mijn gouden zonnestraal. Mijn meest persoonlijke instrument; het instrument waarmee ik expressie kan geven aan wat mij beweegt, waarmee ik een vertaalslag kan maken tussen andermans ideeën en de buitenwereld, een brug kan bouwen van mij naar het publiek. Het is dat wat lucht in beweging brengt door te trillen. Mijn stem. En nu ben ik hem kwijt.

Verstopt tussen dikke spieren kan ik hem nergens meer vinden.

Ik ben hem twee keer eerder verloren. Beide keren in de montageperiode van een voorstelling. Beide keren een gebrek aan techniek; ik schreeuw mijn emoties rauw naar buiten, waarna mijn stem denkt: ‘dit doen we niet nog eens, de groeten, ik trek me terug.’ Beide keren emoties in de werkelijke wereld alom, die wellicht hun psychosomatische weerslag hadden. Wilde ik iets niet vertellen? Dúrfde ik me niet uit te spreken? Heb ik mezelf verloochend door mijn eigen stem niet te volgen? Interessante fenomenen en genoeg stof tot nadenken, maar knap lastig en zorgwekkend wanneer je aan de vooravond staat van een vierweekse marathon van zes voorstellingen per week die moet eindigen met knallend vuurwerk op de première-dag.

En dat soort zorgen, zorgen ervoor dat mijn stem zich nog harder verstopt achter de beschermheren Spier. Die sluiten zich heldhaftig om mijn maagdelijke stembanden heen. Deze uitdrukking komt overigens van een kno-arts die mij een paar jaar geleden met dit bijvoeglijk naamwoord geruststelde toen ik dacht dat ik mijn banden vernield had. Integendeel dus. De camera die ik kokhalzend net niet moest doorslikken liet zien dat ze er glad en schoon bij hingen en zich prima sloten. Ze doen dus goed werk, die spieren, ze verdikken zich rondom de stembanden, zodat die maagdelijk blijven. Maar zolang zit mijn stem wel verstopt.

Dus ik aan de gemberthee, aloë-verasap, appeltjes, overdoses vitamine C, vette shots buitenlucht, een vernevelaar die mijn kostbare plooien gerust moet stellen met minerale massagedamp. En natuurlijk: stemrust. Door ze even uitzonderlijk te ontlasten, krijgen ze de tijd om goed te ontspannen. Dat zouden mijn overige spieren ook wel willen. Het zorgt voor bijzondere ontbijtjes met mijn dochter: Ik spreek in gebarentaal en schrijf briefjes. Zij fluistert lief terug, ik zeg dat dat niet nodig is, dat zij haar stem mag laten horen. Ik schrijf dat we geen ‘Wie Is Het’ kunnen spelen, maar wel kunnen scrabbelen en zij vraagt of ze ook even mag bubbelen.

Bubbelen! Die ontbrak nog in mijn helende opsomming. Bubbelen, is iets wat veel zangers met grote regelmaat doen. Sprekers misschien ook wel, dat weet ik eigenlijk niet zeker. Maar zangers zie ik regelmatig standaard met een flesje water door de catacombes van theaters en concerthallen lopen, met daarin een rubberen rietje van 1 cm doorsnede. Daardoorheen blaas je lucht en door het bubbelbuisje hoger of lager in het water te laten hangen creëer je een lagere dan wel hogere druk en op die manier krijgen de spieren rond je stembanden een massage.

Een massage die vertelt: ontspan maar! Er is geen nood, geen stress, geen overbelasting. Geen te grote emoties, geen kou en niet écht iemand die sterft. Er is slaap en natuur. Ik zorg voor rust en warmte. Twee goede vrienden en een reis in het vooruitzicht. Slenteren door een winkelstraat op dinsdagochtend. Lummelen. Gewoon omdat het kan. Ik zal zeggen wat ik op mijn hart heb. Ik zorg voor zon en avontuur. Liefde en gezelschap. Mooie woorden en lieve liedjes. Kom maar uit je holletje.

Ik wil mijn stem weer laten horen.